เหมายัน ทิวาแสนสั้น รัตติกาลแสนนาน ความโดดเดี่ยวในจักรวาลนั้นไร้ที่สิ้นสุด

C0Hxmv3UcAEySpn

เมื่อฉันสดับรับรู้ในความลับทั้งหมดของจักรวาล ไม่มากไปกว่าเพียงแค่ความคิดคำนึง ฉันก็สามารถที่จะหยุดยั้งเวลา ย้อนทวนหวนคืนกลับ หรือเพียงแต่บิดหมุนมันไปรอบๆ นิ้วของฉันเฉกเช่นเป็นเศษเสี้ยวหนึ่งของสตริง แต่นั่นทำให้ฉันต้องอยู่แต่เพียงลำพัง ฉันได้ท่องผ่านไปในหมู่ดาวและกาแลคซี ฉันได้สร้างชีวิตออกมาจากความว่างเปล่าแล้วหันไปนั่งเล่นสูดลมหายใจกลืนดวงดาวเคราะห์ทั้งหลายจนกลายเป็นฝุ่น

เวลาผ่านไป—แม้ว่าจะมิได้พริ้วผ่านเฉกเช่นในแบบของเธอก็ตามที—แลฉันไม่สามารถทำกระไรได้ แต่ฉันก็สามารถแยกและผ่าตัดโมเลกุลดีเอ็นเอ ฉันยังสามารถสร้างสมการที่จะทำให้เราเข้าสู่รูหนอนในห้วงอวกาศ และฉันยังสามารถวาดวงโคจรของอิเล็กตรอนได้อย่างง่ายดาย

มีเวลามากมายที่ล่วงเลยผ่าน แม้ว่าของขวัญเหล่านี้สร้างให้ฉันอ้างว้าง แต่ฉันก็สามารถสร้างยาปฏิชีวนะจากแม่พิมพ์ขนมปัง ทำความเข้าใจในทั้งทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปและทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ แล้วฉันก็ยังสามารถบินไปมาระหว่างทวีปได้ดั่งใจปรารถนา

แต่ทั้งหมดนั้นล้วนผ่านไปแล้ว ฉันจดจำมันว่าเพียงประหนึ่งในบรรดาความฝัน, ทว่าในโอกาสเหล่านั้นฉันยังจดจำได้ทั้งสิ้น คงจะมี—คงจะมีสักวันหนึ่งที่โอกาสนั้นจะหวนไปสู่เธอ—โรคของผู้สูงอายุในภาวะที่เธอจะสูญเสียบางส่วนของดวงจิต เศษเสี้ยวของอดีตและความคิด เธอจักคิดคำนึงและรู้สึกในสิ่งที่เธอได้สัมผัสกระทั่งทุกสิ่งทุกอย่างจางหายไปจนเหลือเพียงตัวตนกรีดร้องอยู่อย่างเงียบๆ เพื่อความอบอุ่นและหล่อเลี้ยงการดำรงอยู่   เธอจะเห็นแต่ละส่วนของตนเองค่อยๆ หายไป แม้เธอพยายามที่จะดึงพวกเขากลับมาจากการให้อภัยสักเท่าไหร่ แต่เธอก็จะล้มเหลว และแล้วเธอก็จักตระหนักได้ถึงสิ่งที่บังเกิดขึ้นกับเธอ จนกระทั่งการรับรู้ว่าสำนึกกำลังจะหายไป   ฉันจักร้องไห้ให้กับเธอในอีกพันปีอื่น แต่ตอนนี้ใบหน้าของเธอจางหายไปจากความทรงจำของฉัน ความสิ้นหวังของตัวเธอลดระดับลงจากจิตใจของฉัน และท้ายที่สุด ฉันก็คงจะจำอะไรเกี่ยวกับเธอไม่ได้อีก ทุกสิ่งทุกอย่างจะล่องลอยหายไปในสายลม หลีกลี้หนีหายจากความพยายามอย่างบ้าคลั่งของฉันที่จะไขว่คว้านำกลับมา

ซาตานจากอนาคต

“แกทำอะไรไม่ได้หรอก” คอนอลลี่พูด “ทำไมแกถึงต้องพยายามตามกันมานะ” เขายืนหันหลังให้กับเพียร์สันเหม่อมองข้ามทะเลสีน้ำเงินที่ทอดผ่านไปอิตาลี ทางซ้ายไกลออกไปเบื้องหลังหมู่เรือประมงซึ่งจอดทอดสมอรอเวลาวิ่งแข่งกันออกไปในทะเลลึก  ดวงอาทิตย์กำลังตกจมพื้นน้ำทำให้ทะเลเมดิเตอเรเนียนมีเสน่ห์อย่างประหลาด   ท้องฟ้า แผ่นดิน และทุกสิ่งทุกอย่าง สะท้อนแสงสนธยา สีสดจับตา แต่ชายหนุ่มทั้งคู่ดูจะไม่นำพาต่อความงามรอบๆ เอาเสียเลย

เพียร์สันลุกขึ้นยืน เดินออกจากเงามืดของร้านกาแฟเล็กๆ กระทบกับแสงแดดอ่อนๆ เฉียงๆ ของดวงอาทิตย์ยามตกดิน เขาเดินมาสบทบกับคอนนอลลี่ที่ริมผาแต่ก็ระงังที่จะไม่ให้ใกล้จนเกินไปนัก ถึงตอนนี้เรื่องลึกลับของเขาไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตามคงจะเพิ่มความรู้สึกนี้แก่เขาอีกเท่าตัวแน่ๆ

“ฟังนะ รอย” เพียร์สันเริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เราเป็นเพื่อนกันมามากกว่า 20 ปี และแกก็คงรู้นะว่ากันจะไม่ปล่อยให้แกลำบากโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ   นอกจากนี้…”

“ฉันรู้ แกคงสัญญากับรู้ธ”

“ทำไมจะไม่ละหืมม์  ถึงอย่างไรเธอก็เป็นภรรยาแก เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” เพียร์สันหยุดถอนหายใจ บรรจงเลือกคำพูดของเขาอย่างระมัดระวัง “เธอกังวลมากนะ รอย มากกว่าที่…ถ้าหากมันจะเป็นแค่เพียงผู้หญิงคนอื่น” เขาเกือบจะหลุดคำ “เหมือนเคย” ออกไปแต่เปลี่ยนใจในที่สุด

คอนอลลี่ ขยี้บุหรี่กับกำแพงหินแกรนิตเรียบ ดีดมันทิ้งลงไปในทะเลต่ำลงไปเบื้องล่างกว่าร้อยฟุต แลเห็นเป็นเพียงจุดสีขาวเล็กๆ โยนตัวไปตามจังหวะคลื่น ก่อนที่จะหันหน้ามาเผชิญกับเพียร์สัน

“กันเสียใจ แจ๊ค” คอนอลลี่พูด อ่านเพิ่มเติม ซาตานจากอนาคต