ในความทรงจำถึงแม่ของฉัน

Beutiful Dreamer5

สิบขวบ:

พ่ออยู่ที่ประตู พลันทักทายฉันอย่างกังวลใจ “เอมี่ ดูสิว่าใครมาหาเอ่ย”

เขาก้าวเลี่ยงไปด้านข้าง

แม่ดูเป็นเช่นเดียวกับที่เธอเป็นอยู่ในภาพที่แขวนอยู่ทุกหนทุกแห่งในบ้านของเรา: ผมสีดำ ตาสีน้ำตาล ผิวเรียบซีด แต่แม่ก็ให้ความรู้สึกราวกับเป็นคนแปลกหน้า

ฉันวางกระเป๋าหนังสือลงอย่างไม่แน่ใจว่าจะต้องทำอย่างไร แม่เดินเข้ามาข้างหน้าเอนกายลง และกอดฉันหลวมๆ แล้วค่อยๆ แน่นขึ้น แม่มีกลิ่นราวกับโรงพยาบาล

พ่อบอกว่าหมอไม่สามารถรักษาอาการป่วยของแม่ได้ แม่เหลือเวลาเพียงแค่สองปีเท่านั้น

“เธอตัวโตมากเลย” ลมหายใจอันแสนอบอุ่นของแม่รดลงบนคอของฉัน และแล้วฉันก็กอดแม่ตอบ

แม่นำของขวัญมาให้ฉันด้วย: ชุดที่ตัวเล็กเกินไป หนังสือที่เก่าเกินไป และโมเดลจำลองของยานเวลาที่เธอใช้

“แม่อยู่ในการเดินทางที่ยาวนานมาก” เธอกล่าว “ยานเดินไปอย่างรวดเร็วมากในเวลา จากนั้นก็จะชะลอตัวลง ภายในนั้นรู้สึกราวกับผ่านไปเพียงแค่สามเดือนเท่านั้น”

พ่อได้อธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังแล้ว นี่คือวิธีที่แม่ใช้โกงเวลา ยืดเวลาสองปีนั้นออกไปเพื่อที่แม่จะได้ดูฉันโตขึ้น แต่ฉันไม่ได้หยุดแม่หรอกนะ ฉันชอบฟังเสียงของแม่

“แม่ไม่ทราบว่าลูกอยากได้อะไร” เธออายที่ของขวัญล้อมรอบฉัน ของขวัญที่มีไว้สำหรับเด็กอื่น ลูกสาวในจิตใจของแม่

สิ่งที่ฉันต้องการคือกีตาร์ แต่พ่อคิดว่าฉันยังเด็กเกินไป

ถ้าฉันอายุมากกว่านี้ ฉันอาจจะบอกแม่ว่าฉันชอบของขวัญนั่น แต่ในวัยนี้ฉันยังไม่เก่งนักสำหรับการโกหก

ฉันถามเธอว่าจะอยู่กับเรานานแค่ไหน

แทนที่จะตอบคำถาม เธอกล่าวว่า “ให้เราอยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืน และทำทุกอย่างที่พ่อบอกว่าลูกห้ามทำกันดีมั๊ยจ๊ะ”

เราออกไปข้างนอก และแม่ก็ซื้อกีตาร์ให้ฉัน กระทั่งตอนเจ็ดโมงเช้าฉันจึงง่วงหลับใหลไปในอ้อมแขนของเธอ  ช่างเป็นคืนที่แสนมหัศจรรย์

Beutiful Dreamer7

เมื่อฉันตื่นขึ้น แม่ก็จากไปแล้ว

end chapter

สิบเจ็ดปี:

“คุณมาที่นี่ทำไมอีก” ฉันกระแทกประตูใส่หน้าของแม่

“เอมี่” พ่อเปิดประตูอีกครั้ง เขายืนอยู่ข้างแม่ที่ยังคงอายุยี่สิบห้าปี ยังคงเป็นผู้หญิงเดียวกันจากภาพ ฉันรู้ว่าพ่ออายุมากขึ้น พ่อเป็นคนที่กอดฉันเมื่อฉันกลัวตอนที่พบว่ามีเลือดออกเปื้อนชั้นใน เขาเป็นคนที่ต้องหน้าแดงพูดจาตะกุกตะกักกับเสมียนร้านเพื่อขอให้เธอช่วยฉันลองชุดชั้นในให้พอดีตัวฉัน เขาเป็นคนที่ยืนอยู่ที่นั่นและกอดฉันเวลาที่ฉันกรีดร้องใส่เขา

เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาในชีวิตของฉันทุกๆ  7 ปีราวกับเป็นนางฟ้าผู้พิทักษ์

สักครู่จากนั้น เธอมาเคาะประตูห้องนอนของฉัน ฉันอยู่บนเตียงและไม่พูดอะไรเมื่อเธอเดินเข้ามา เธอข้ามผ่านกาลเวลามาถึงที่นี่ แค่ประตูไม้อัดก็คงจะไม่สามารถหยุดยั้งเธอได้หรอก ฉันชอบวิธีที่เธอหาทางมาพบฉัน แต่ฉันก็เกลียดมันเช่นกัน มันทำให้ฉันสับสน

Beutiful Dreamer19

“นั่นช่างเป็นชุดที่สวยสง่ามากทีเดียว” เธอกล่าว ชุดงานพรอมของฉันแขวนอยู่ด้านหลังของประตู มันดูเริดหรู และนั่นทำฉันต้องจ่ายเงินออมไปกว่าครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว แต่ฉันดันทำมันขาดตรงใกล้ๆ เอว

หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็หันหลังกลับและลุกขึ้นนั่ง เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของฉันและเย็บมันอยู่ เธอตัดปลายชุดเงินของเธอออกเป็นชิ้นขนาดปิ๊กดีดกีตาร์ และเย็บมันติดเข้ากับชุดของฉันตรงที่ขาด มันช่างดูสมบูรณ์แบบเสียเหลือเกิน

“แม่ของแม่เสียชีวิตเมื่อแม่ยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ” เธอเล่า “แม่ไม่เคยได้รู้จักเธอเลย ดังนั้นแม่จึงตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไปเมื่อแม่…ค้นพบ”

มันแปลกที่จะกอดเธอไว้ เธออาจจะเป็นพี่สาวของฉัน

end chapter

Beutiful Dreamer21

สามสิบแปด:

แม่และฉันนั่งอยู่ด้วยกันที่สวน  เด็บบี้น้อยกำลังหลับอยู่ในรถเข็นเด็กส่วนอดัมกำลังเล่นอยู่กับเด็กผู้ชายคนอื่นๆ ที่โรงยิมในป่า ร้องลั่นด้วยความสนุกสนาน

“แม่ไม่เคยได้พบกับสกอตต์” เธอกล่าวขอโทษ “เมื่อครั้งหลังสุดที่แม่มาหาลูกยังไม่ได้ออกเดทเลย ช่วงนั้นลูกยังคงอยู่ชั้นมัธยมกระมัง”

เขาเป็นคนดี ฉันเกือบจะพูดเช่นนั้น เราเพิ่งแยกทางกัน มันคงเป็นเรื่องง่าย ฉันเคยโกหกมานานแล้ว โกหกทุกคนรวมทั้งตัวเอง

แต่ฉันเบื่อที่จะโกหก “เขาเป็นพวกงี่เง่า มันใช้เวลาหลายปีกว่าที่หนูจะยอมรับในเรื่องนี้ได้”

“ความรักทำให้เราทำสิ่งแปลกๆ” เธอกล่าว

แม่อายุยี่สิบหก เมื่อฉันอายุเธอฉันก็เต็มไปด้วยความหวังเช่นกัน เธอสามารถเข้าใจชีวิตฉันได้จริงหรือ

เธอถามฉันว่าพ่อตายไปอย่างไร ฉันบอกเธอว่าเขาจากไปอย่างสงบแม้ว่าจะไม่เป็นความจริงก็ตาม ใบหน้าของฉันมีร่องรอยมากกว่าเธอเสียอีก ฉันรู้สึกว่าฉันต้องการที่จะปกป้องเธอ

“อย่าพูดอะไรที่น่าเศร้าอีกต่อไป” เธอกล่าว ฉันรู้สึกโกรธที่เธอยังสามารถยิ้มได้ แต่ฉันก็ดีใจที่เธอได้อยู่กับฉัน มันทำให้เกิดความสับสน

ดังนั้นเราจึงพูดถึงเด็กทารกแทน และคอยดูอดัมเล่นจนกระทั่งความมืดมาเยือน

end chapter

Beutiful Dreamer9

แปดสิบ:

“อดัม ใช่ลูกมั๊ย” ฉันร้องถาม มันยากสำหรับฉันที่จะเปลี่ยนรถเข็น ทุกอย่างดูมัวสลัวในดวงตาของฉัน ไม่ใช่อดัมแน่ เขายุ่งมากอยู่กับลูกคนใหม่ บางทีมันอาจจะเป็นเด็บบี้ แต่เด็บบี้ไม่เคยเข้ามาหา

“นี่แม่เอง” เธอพูด พลางย่อตัวลงมาข้างหน้าฉัน ฉันเหลือบมอง เธอยังดูเหมือนเดิมเสมอ

แต่ก็ไม่เหมือนเดิมซะทีเดียว กลิ่นของยารุนแรงขึ้นกว่าเดิม ฉันรู้สึกว่ามือของเธอกำลังเขย่า

“คุณเดินทางมานานแค่ไหนแล้ว”ฉันถาม “ตั้งแต่เริ่มต้นเลย”

“สองปีแล้วล่ะ” เธอกล่าว “และนับจากนี้แม่จะไม่จากไปอีก”

ฉันรู้สึกเศร้าที่ได้ยินเรื่องนี้ แต่ฉันก็มีความสุข มันช่างสับสน

“มันคุ้มค่าหรือ”

“แม้ว่าแม่จะได้เห็นลูกน้อยกว่าที่แม่คนอื่นๆ เขาเห็น แต่แม่ก็ได้เห็นบางอย่างมากกว่าบ้าง”

เธอดึงเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ ฉันมานั่ง ฉันเอนตัวลงบนไหล่ของเธอ ฉันหลับไปด้วยความรู้สึกที่อ่อนเยาว์ลง และรู้ว่าเธอจะอยู่ที่นั่นตอนที่ฉันตื่นขึ้น Ω


จาก Memories of My Mother โดย Ken Liu

ที่มา: This story was first published on Monday, March 19th, 2012
http://dailysciencefiction.com/science-fiction/time-travel/ken-liu/memories-of-my-mother

Adaptation: Short Film
http://www.tor.com/2016/06/03/ken-liu-short-film-beautiful-dreamer-memories-of-my-mother/

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s