อันดนตรีมีคุณทุกอย่างไป

จาก Search Light โดย Robert A. Heinlein
แปลโดย พิสนธ์ จงตระกูล

เมื่อเด็กหญิงอัจฉริยะนักเปียโนตัวน้อยได้รับภารกิจจากโลกมนุษย์ไปยังดวงจันทร์เพื่อปลอบขวัญเหล่าผู้บุกเบิกอวกาศบนฐานดวงจันทร์  ต้องประสบเหตุฉุกเฉินหายสาบสูญไป…
ทั้งโลกทั้งดวงจันทร์ต่างถูกกดดันทั้งทางการเมืองและสังคมให้พลิกพื้นดวงจันทร์เพื่อค้นหาเธอและนักบินอวกาศให้พบภายในหกชั่วโมง   พวกเขาจะทำได้แค่ไหน และอย่างไรกัน…

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

“เธอจะได้ยินไหมหนอ?”

“ถ้าเธออยู่บนผิวดวงจันทร์…   ถ้าเธอสามารถออกจากยานได้… ถ้าวิทยุของเธอยังใช้การได้ และเปิดมันทิ้งไว้…ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่…”

แต่ไม่มีสัญญาณใดๆ หรือภาพของยานบนจอเรดาร์เลย

“ที่นี่ ฐานไทโค คำสั่งด่วนให้สถานีอวกาศเตรียมพร้อม เราจะต้องหาเธอให้พบ เปลี่ยน”

คำตอบ เว้นระยะไปนานถึง 3 วินาที… จากวอชิงตันไปดวงจันทร์ และย้อนกลับมา

“ที่นี่ ฐานลูนาร์ ผู้บังคับการกำลังพูด เปลี่ยน”

“ผู้บังคับการ! ผมขอให้คุณส่งคนของคุณทุกคนบนดวงจันทร์ออกตามหา เบธ”

คำตอบ เว้นช่วงระยะเวลาไปครู่หนึ่ง เสมือนอีกฝ่ายไม่เต็มใจตอบมา

“ท่านครับ ท่านทราบไหมครับว่าดวงจันทร์กว้างใหญ่ขนาดไหน”

“นั่นไม่สำคัญ   เบธ บาร์น ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งบนนั้นนั่นแหละ   ดังนั้นทุกคนจะต้องออกตามหาเธอจนกว่าจะพบ ถ้าเธอตาย ก็หมายความว่านักบินฝืมือเยี่ยมของคุณก็คงตายไปด้วย”

“แต่ท่านครับ…   ดวงจันทร์มีเนื้อที่ถึง 15 ล้านตารางไมล์ ถ้าผมใช้ทุกคนที่นี่ แต่ละคนจะต้องค้นหาในเนื้อที่มากกว่าคนละ 1 พันตารางไมล์   ผมให้นักบินที่เยี่ยมที่สุดค้นหาเบธแล้ว    ผมจะไม่ยอมฟังคำขู่เข็ญใดๆ ที่มีต่อเขาในกรณีที่เขาไม่สามารถตอบกลับมาได้ ไม่ว่าจะเป็นคำขู่จากใครก็ตาม ผมรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่ต้องถูกสั่งให้ทำไอ้โน่นไอ้นี่จากคนที่ไม่ทราบถึงสถานการณ์บนดวงจันทร์นี้    คำแนะนำ…คำแนะนำของผมอย่างเป็นทางการก็คือท่านควรจะให้สถานีเมอริเดียนลองจัดการดู บางทีพวกเขาอาจทำสิ่งปาฏิหาริย์ได้กระมัง”

“ดีละ ท่านผู้บังคับการ ผมจะพูดกับคุณอีกทีภายหลัง” คำตอบโพล่งออกมา

“เรียกสถานีเมอริเดียน รายงานแผนของคุณซิ”

เอลิซาเบธ บาร์น เด็กหญิงนัยน์ตาบอด ผู้มีอัจฉริยภาพทางเปียโนออกเดินทางจากฐานไทโค มุ่งหน้าไปยังฐานฮาร์ด บริเวณด้านมืดของดวงจันทร์เพื่อไปกล่อมขวัญมนุษย์อวกาศ   เธอควรจะถึงที่นั่นภายใน 1 ชั่วโมง  นักบินของเธอไว้ใจได้ ส่วนยานอวกาศที่พาเธอไปเป็นยานที่สามารถวิ่งระหว่างฐานไทโคและดวงจันทร์ได้โดยไม่ต้องอาศัยนักบินเสียด้วยซ้ำไป    ยานอวกาศขึ้นจากฐานไทโคในเส้นทางบินตามโปรแกรม และหายไปจากจอเรดาร์ของฐานไทโค…    มันควรจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง…คงไม่ใช่ในอวกาศ เพราะเราไม่สามารถจับภาพของมันหรือสัญญาณขอความช่วยเหลือของสถานีลอยฟ้า หรือฐานบินบนดวงจันทร์   มันอาจชนกับอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็อาจลงฉุกเฉินบนผิวดวงจันทร์ก็ได้”

“ทีนี่สถานีเมอริเดียน ผู้อำนวยการกำลังพูดครับ”

คำตอบกลับมาในเวลาไม่ถึงเศษหนึ่งส่วนสี่วินาที เพราะมันอยู่ห่างจากวอชิงตันเพียง 22,300 ไมล์เท่านั้นเอง

“เราจะควบคุมด้านสว่างของดวงจันทร์ ส่วนทางด้านมืดให้อยู่ในความควบคุมของสถานีนิวตัน ถ้ายานจากฐานไทโค โคจรเข้าไปในบริเวณที่เป็นจุดยอดของคลื่นวิทยุของเรา หรือของสถานีนิวตัน เราก็จะได้ยิน”

“เอาละ… แล้วการค้นหาด้วยเรดาร์จะได้ความอย่างไรบ้าง”

“ท่านครับ ยานจะปรากฏเป็นจุดเล็กๆ บนจอเรดาร์เหมือนกับสิ่งอื่นๆ อีกล้านๆ สิ่งที่มีขนาดเท่าๆ กัน ผมคิดว่าเราควรจะหาทางทำให้เขาตอบกลับมาดีกว่า   หากใช้เรดาร์ความถี่สูงละก้อ เราต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ จึงจะจับสัญญาณที่เขาส่งกลับมาได้ แต่ชุดที่พวกเขาสวมอยู่มีอากาศให้หายใจเพียง 6 ชั่วโมงเท่านั้น

“เมื่อพวกเขาตอบกลับมาละก้อ คุณสามารถนำเราไปหาเขาโดยใช้เครื่องจับทิศทางของวิทยุได้ใช่ไหม?”

“มิได้ครับท่าน เครื่องมือจับทิศทางจะบอกเราเพียงว่าสัญญาณถูกส่งมาจากดวงจันทร์เท่านั้นเอง ซึ่งมันคงจะช่วยอะไรเราไม่ได้มากนัก”

“คุณกำลังจะบอกผมว่า แม้คุณจับสัญญาณเขาได้ก็ไม่สามารถหาตำแหน่งได้อย่างนั้นหรือ”

“เราก็มืดมนเหมือนกับตาของเธอนั่นแหละครับ เราหวังว่าเธอจะสามารถนำเราไปหาเธอได้…ถ้าเธอได้ยินรา”

“ได้ยินอย่างไรกัน”

“ด้วยแสงเลเซอร์ครับ มันเป็นแสงที่เข้มจ้นและแน่นหนามาก เธอจะได้ยินมัน”

“ได้ยินแสงเหรอ!”

“ครับ… ถ้าเรากวาดลำแสงเช่นเดียวกับเรดาร์ เราจะไม่ได้อะไรขึ้นมาเลย แต่ถ้าเราเปลี่ยนความถี่ของมันให้เป็นพาหะนำคลื่นวิทยุ เปลี่ยนมันให้ออกมามีความถี่ที่หูคนจะได้ยิน แล้วควบคุมเสียงนั้นด้วยเปียโน…”

“ทั้งหมดนี่นะหรือที่คุณทำได้ในขณะที่แม่หนูคนนั้นกำลังจะตาย!”

“ท่านประธานาธิบดี กรุณาสงบปากของท่านสักนิด…” เสียงที่สามแทรกเข้ามา

“นั่นใครกัน?”

“ผมคือพ่อของเบธ   พวกเขาพาผมมาจากโอฮามา ท่านโปรดอยู่ในความสงบ และปล่อยให้พวกเขาทำงานเถิดครับ ผมต้องการลูกสาวของผมคืน”

คำตอบหนักแน่นจากท่านประธานาธิบดี “ครับคุณบาร์น และท่านผู้อำนวยการ โปรดทำตามที่คุณเห็นสมควรที่สุด”

ผู้อำนวยการสถานีเมอริเดียนเช็ดเหงื่อบนใบหน้าพร้อมกับร้องถาม

“มีอะไรคืบหน้าบ้างไหม?”

“ไม่มีเลยครับ ใครช่วยจัดการกับเจ้าสถานีริโอที มันกำลังใช้ความถี่เดียวกับเรา”

“ปล่อยก้อนหินใส่หัวมัน หรือไม่ก็หย่อนระเบิดลงไปเลย บอกท่านประธานาธิบดีที”

“ผมได้ยินแล้วท่านผู้อำนวยการ พวกนั้นจะเงียบเดี๋ยวนี้แหละ”

“จุ๊ๆ…เงียบสิ…เบธ…หนูได้ยินเสียงฉันไหม?” โอปะเรเตอร์ปรับความถี่ขณะพูด

จากลำโพง เสียงแจ๋วๆ ของเด็กหญิงดังลอดออกมา

“หนูดีใจจังที่ได้ยินเสียงใครสักคน พวกคุณควรมาเร็วๆ ผู้พันบาดเจ็บค่ะ”

ผู้อำนวยการแทบจะกระโจนเข้าหาไมโครโฟน “เบธ เรากำลังทำงานแข่งกับเวลา หนูต้องช่วยเรา หนูรู้ไหมว่ากำลังอยู่ที่ไหน”

“ที่ไหนสักแห่งกระมังคะ เราถูกกระแทกอย่างแรงแล้วตกลงมา หนูปลดเข็มขัดออกแล้วก็พบผู้พันปีเตอร์ เขานอนไม่กระดุกกระดิกเลยค่ะ แต่ยังไม่ตายนะคะ ชุดของเราพองออกมา หนูได้ยินเสียงบางอย่างตอนหนูเอาหมวกไปแนบที่ตัวเขา หนูเพิ่งจะเปิดประตูออกเดี๋ยวนี้เอง มันคงไม่ใช่ด้านมืดแน่ๆ ควรจะเป็นด้านสว่าง หนูรู้สึกว่ากำลังอยู่ในแสงแดด เพราะชุดของหนูร้อนขึ้นน่าดูเชียวแหละค่ะ”

“เบธ หนูต้องอยู่นอกยานนะ หนูจะต้องอยู่ในที่ซึ่งหนูจะเห็นเราได้ง่ายๆ”

เธอหัวเราะเบาๆ “หนูเห็นด้วยหูของหนูนะคะ”

“ใช่แล้วจ๊ะ หนูจะเห็นเราด้วยหูของหนู ฟังให้ดีนะเบธ   เรากำลังกวาดลำแสงอย่างหนึ่งไปทั่วดวงจันทร์ หนูจะได้ยินเสียงมันเป็นเสียงโน้ตของเปียโน เราแบ่งดวงจันทร์ออกเป็น 88 ส่วนตามจำนวนคีย์บนเปียโน เมื่อหนูได้ยินเสียงโน้ดละก้อ บอกเราทีว่าหนูได้ยินโน้ตตัวไหน?

“แน่นอนค่ะ” เธอพูดอย่างเชื่อมั่น “ถ้าโน้ดตัวนั้นตั้งเสียงเอาไว้ถูกต้อง”

“เรื่องนั้นหนูไม่ต้องเป็นห่วง เอาละ…เราจะเริ่มแล้ว”

“E flat octave แรก เหนือ Middle C ค่ะ”

“แน่นะเบธ”

“แน่นอนค่ะ”

เสียงผู้อำนวยการร้องถาม “นั่นอยู่ที่ไหนบนแผนภูมิของเรา มาร์ ไอ นูเบียม หรือ”

“เรากำลังจะพบเธอแล้วเบธ ตอนนี้เรากวาดไปเฉพาะบริเวณที่เธออยู่ เราจะเปลี่ยนแผนภูมิใหม่อีกที อยากจะคุยกับคุณพ่อไหมล่ะ”

20 นาทีผ่านไป เขาจึงตัดบนสนทนาระหว่างเบธกับคุณพ่อของเธอ

“เบธ”

“อะไรคะ”

“เตรียมพร้อมที่จะตอบเราอีกทีนะ”

“โน้ต G 3 Octave ต่ำลงมาจาก Middle C ค่ะ”

“โน้ตนี้แน่นะ”

“ใช่แล้วค่ะ”

“เทียบกับแผนภูมิซิ ส่งรายงานให้ท่านผู้บังคับบัญชานำยานค้นหาออกได้ทันที เราลดบริเวณที่ต้องค้นหาลงเหลือเพียงจัตุรัสขนาด 10 ตารางไมล์เท่านั้น”

“เอาละ เบธ เรากำลังจะใกล้หนูเข้าไปทุกทีแล้ว หนูอยากหลบร้อนเข้าไปข้างในยานไหมล่ะ”

“หนูไม่ร้อนมากนักหรอกค่ะ แค่เพียงเหงื่อไหลเท่านั้นเอง”

40 นาทีต่อมา เสียงท่านผู้อำนวยการก็ดังขึ้น “พวกเขากำหนดตำแหน่งของยานได้แล้ว เขาเห็นเธอกำลังโบกมือ!” ∞

 

 

 

 

 

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s