ได้โปรดเถอะครับ…ผมอยากแต่งงาน

คุณพ่อชาร์ล รู้สึกประหลาดใจเป็นที่สุด เมื่อมองเห็นหุ่นยนต์สองตัวที่กำลังเดินตรงมาที่โบสถ์และกดกระดิ่งที่หน้าประตู

แม้ว่าในปัจจุบันจะมีหุ่นยนต์อยู่ทั่วไป รวมทั้งในเมืองเล็กๆ ดังเช่นที่บริดจ์ตัน นี่ก็ตามที  เมื่อผู้ดูแลโบสถ์พาทั้งสองมาพบเขาก็ยังไม่คลายจากอาการตกตะลึงจากการที่เห็นหุ่นยนต์เข้ามายังที่สถิตของพระเจ้า

“คุณพ่อค่ะ, นี่” หญิงสาวผายมือไปทางหุ่นยนต์ทั้งสอง “คือ L 53 กับ LW 456 พวกเขาต้องการที่จะคุยกับคุณพ่อคะ”

“โอ…ได้สิได้ เชิญเข้ามาใน… เข้ามาแล้วนั่งลง” คุณพ่อชาร์ลไม่เคยพูดคุยอย่างใกล้ชิดกับพวกยักษ์สูงแปดฟุตที่ทำงานชั้นต่ำแทนมนุษย์มาก่อน มันช่างน่าขนพองสยองเกล้าเสียจริง “พวกเจ้าต้องนั่งรึเปล่า”
ยักษ์ใหญ่ทั้งสอง, ตัวหนึ่งที่มีตัวอักษรสีขาวคำว่า L 53 ที่หน้าอกเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ครืดคราด “ขอบคุณครับ คุณพ่อ แต่เราไม่ได้ถูกสร้างมาให้สามารถนั่งได้   นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ท่านไม่ได้พบเราที่โบสถ์ทุกวันอาทิตย์”

“ที่โบสถ์…  พวกเจ้านะรึ พ่อหมายความว่า…  พวกเจ้าเป็น…คาโธลิกงั้นรึ”

“เจ้าของตามกฎหมายของเราคือ ท่านสาธุคุณปิแอร์ อองรี เอส. เจ.  ผู้ที่สร้างให้เรามีศรัทธา”

คุณพ่อชาร์ลตกตะลึงอีกครา “เจ้าหมายถึงคุณพ่ออองรี อนุญาตให้พวกเจ้ารับศีลฯ กระนั้นรึ   แต่พวกเจ้าเป็น…”

“เราทั้งสองได้รับศีลมหาสนิทในระหว่างที่เราอาศัยอยู่กับคุณพ่ออองรี   เราดำรงอยู่ภายใต้ศรัทธาจนกระทั่งท่านได้สิ้นชีวิต”

“เจ้ามีศรัทธากระนั้นรึ” คุณพ่อชาร์ลเอ่ยขึ้นด้วยความพิศวง “เอาเถอะ…แล้วพวกเจ้ามาที่นี่ด้วยประสงค์อันใดเล่า”

“ไลอากับผม เราต้องการให้ท่านประกอบพิธีแต่งงานให้ครับ, คุณพ่อ”

Robot Wedding

“แต่งงานรึ แต่งงาน   นี่เจ้าพูดถึงอะไรกัน” บาทหลวงโพล่งขึ้น “พวกเจ้าเป็นเครื่องจักร พวกเจ้าไม่มีจิตวิญญาณ”

“เราปรารถนาที่จะแต่งงานกันครับ คุณพ่อ, เรารักซึ่งกันและกัน”

“เจ้ากำลังขอข้าให้ยอมรับในสิ่งที่ลบหลู่ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า   พวกเจ้าถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ และมนุษย์ไม่อาจจะสร้างจิตวิญญาณได้”

“คุณพ่ออองรีมีความเห็นว่าในกรณีของเรา จิตวิญญาณอาจเกิดขึ้นจากการเริ่มมีอารมณ์และความรู้สึกนึกคิด” L 53 อธิบาย

“คุณพ่ออองรีมีความคิดนอกรีตแบบพวกเยซูอิต” คุณพ่อชาร์ลเอ่ยอย่างฉุนเฉียว “กลับไปหาเจ้านายของเจ้า แล้วลืมความคิดที่น่าขันนี่ซะ”

“แต่คุณพ่อครับ ได้โปรดฟังผมอธิบายก่อน เราทั้งสองเห็นว่าเราจำเป็นที่จะต้องแต่งงานกัน” มีสำเนียงอ้อนวอนเจืออยู่ในน้ำเสียงแบบเครื่องจักรนั่น และสิ่งที่คล้ายๆ ความเศร้าสร้อยในดวงตาของหุ่นยนต์อีกตัว

“ข้าเสียใจ แต่ข้าก็ไม่อยากจะพูดคุยในเรื่องนี้อีก” คุณพ่อชาร์ลเอ่ยขึ้นด้วยสำเนียงที่อ่อนลง “มันขัดต่อหลักคำสอนของโบสถ์”

“คุณพ่ออองรี…”

“คุณพ่ออองรีนั้นเลอะเลือนไปแล้ว” คุณพ่อชาร์ล แผดเสียง, เริ่มโมโหอีกครั้ง “เอาละ ออกไปได้แล้ว ก่อนที่…”

“ท่านไม่เข้าใจ   คุณพ่อ เรากำลังจะ…”

“ออกไป”

เป็นเวลาสามสัปดาห์หลังจากนั้น  ขณะที่ คุณพ่อชาร์ล ยืนอยู่ที่แท่นรับฟังคำสารภาพบาป หุ่นยนต์ทั้งสองก็ตรงเข้ามาหา   LW 456 หอบเอาห่อขนาดใหญ่ห่อหนึ่งมาด้วย

“เรามาสารภาพบาปครับ คุณพ่อ” L 53 แจ้ง

“สารภาพบาปรึ   เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว” คุณพ่อชาร์ล ครวญ

“แต่เราทั้งสองมีบาปหนาครับ คุณพ่อ… เรามีบาป” เสียงของ L 53 แตกพร่าเท่าที่หุ่นยนต์จะสามารถทำได้

“บาปนะรึ เจ้าหมายความว่าอะไร   พวกเจ้าจะมีบาปได้อย่างไรกัน”

“นั่นเป็นเหตุผลที่เราปรารถนาที่จะแต่งงานกันคะ คุณพ่อ” LW 456 เอ่ยขึ้น พลางเปิดผ้าที่คลุมห่อในอ้อมแขนออกให้เห็นหุ่นยนต์อเนกประสงค์ตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง

“ที่ทำงานใหม่ของเราคือโรงงานผลิตหุ่นยนต์นอกเมือง และพวกเขากำหนดให้เราสร้างเจ้าตัวน้อยนี่ให้ทำงานในบ้าน เราถูกกำหนดโดยเจ้านายให้สืบเชื้อสายแห่งเผ่าพันธุ์ของเรา”

“เราให้กำเนิดบุตรโดยที่ยังไม่ได้แต่งงานคะ คุณพ่อ เราจึงมีบาป” LW 456 แจง

“ได้โปรดกรุณาพวกเราด้วยครับ คุณพ่อ” L 53 อ้อนวอน

“ได้โปรดกรุณาข้า ด้วย, พระบิดา” คุณพ่อชาร์ลแหงนหน้าขึ้นมองเบื้องบน แล้วรำพัน●


จากเรื่อง “Too Robot to Marry
โดย จอร์จ เอช. สมิธ
แปลโดย ณาส ธรัญ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s