ช่องว่างระหว่างเวลา

intinf_5706-12จากเรื่อง “BLANK!” ของ Issac Asimov
แปลโดย วิญญาณอิสระ
คัดจาก นิตยสารมิติที่ 4 ปีที่ 7 ฉบับที่ 55 มีนาคม 2528


“สมมติ…ว่าเกิดมีสิ่งหนึ่งที่มีอำนาจและความทระนงพอที่จะท้าทายเทพเจ้าเกิดขึ้นมา หรือที่พวกกรีกเรียกกันวา ‘ฮิวบริส‘ …คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ออกัส พอยต์เดร็กซ์เตอร์กล่าวในขณะที่กำลังขยี้ตาสีฟ้าของเขา

“ก็ดี…” ดร. เอ็ดวาร์ด แบร์รอนตอบสั้นๆ “ว่าแต่มันเกี่ยวกับเรื่องที่เรากำลังคุยกันอยู่หรือเปล่าล่ะ” แบร์รอนเลิกคิ้ว

“เกี่ยวข้องทุกอย่าง…” พอยต์เดร็กซ์เตอร์ กล่าวต่อ “…ในการสร้างเครื่องพิชิตกาลเวลามันค่อนข้างเสี่ยง เราจะแน่ใจไดอย่างไรว่า ในขณะที่เรากำลังเดินเครื่องนั้นจะไม่เกิดปัญหาประเภทพาราด็อกซ์ของเวลาเกิดขึ้น”

“ผมไม่ยักรู้ว่าคุณเชื่อเรื่องโชคลางด้วย ความจริงเกี่ยวกับเครื่องพิชิตกาลเวลาก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าเครื่องมือวิทยาศาสตร์ธรรมดา ถ้าจะว่ากันไปแล้ว มันก็เหมือนกับลิฟท์ที่วิ่งขึ้นลงตามชั้นต่างๆ ไม่เห็นจะมีอะไรต้องเสี่ยงอย่างที่ว่าเลย” แบร์รอนแสดงความคิดเห็นในแง่ของนักวิทยาศาสตร์

“ใช่สิ…แต่ว่าลิฟท์ที่คุณว่านั่นนะ มันไม่มีพาราด็อกซ์ของเวลาเข้ามายุ่งเกี่ยว   แต่ลิฟต์ที่ผมพูดถึงนี่สามารถทำให้เมื่อเราลงลิฟต์จากชั้นห้าลงมาชั้นสี่แล้วกลายเป็นเด็กที่มีอายุน้อยกว่าหลานคุณเสียอีก” พอยต์เดร็กซ์เตอร์เริ่มกล่าวด้วยท่าทางขึงขัง

“ผมมีความรู้สึกว่าคุณมีความวิตกกังวลและไม่แน่ใจในเครื่องพิชิตกาลเวลา   จะเป็นอะไรก็ช่าง…ผมอยากจะถามคุณสั้นๆ ว่า คุณจะร่วมเดินทางไปกับผมหรือเปล่า” ดร.แบร์รอนกล่าวตัดบท

“ผม…คือผม…ผมคิดว่าคงไม่” พอยต์เดร็กซ์เตอร์ตอบอย่างตะกุกตะกัก

“ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณต้องทำให้เรื่องมันยาก ผมอธิบายให้คุณฟังตั้งหลายคร้้งหลายคราแล้วเกี่ยวกับปัญหาเรื่องพาราด็อกซ์ คุณน่าจะเข้าใจ มันไม่มีปัญหาอะไรนั่นอย่างที่คุณเข้าใจไปเอง”

“ผมเข้าใจที่คุณพูดทุกอย่างดี เพียงแต่ว่า จะแน่ใจอย่างไรว่ามันถูกต้อง”

“มันต้องถูกแน่ๆ …ตอนอยู่ที่วิทยาลัยคุณน่าจะเลือกเรียนคณิตศาสตร์มากกว่าพวกเครื่องกลนะ” แบร์รอนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหนายเต็มที “เครื่องพิชิตกาลเวลาเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ และอยู่บนพื้นฐานของความสัมพันธ์ระหว่างกาลเวลาและอวกาศ คุณคงจะเข้าใจได้ไม่ยากถ้าหากคุณมีพื้นญานทางคณิตศาสตร์พอควร ตราบใดที่เงื่อนไขชองสิ่งเหล่านี้เป็นจริง เครื่องมือนี้จึงเป็นไปได้ คุณคงจะเห็นสิ่งที่ผมได้ทดลองไปแล้ว… ผมส่งกระต่ายตัวหนึ่งเข้าไปในเครื่องนั่น หลังจากหนึ่งสัปดาห์ถัดมา กระต่ายตัวนั้นก็สามารถออกมาจากเครื่องได้อย่างปลอดภัย”

“ใช่…เรื่องนี้ผมยอมรับ”

“ถ้าอย่างนั้น คุณน่าจะยอมรับสิ่งที่ผมได้อธิบายไปแล้ว   หลักการของเครื่อนี้อยู่บนรากฐานของสมการคณิตศาสตร์ที่ออกแบบให้อนุภาคคงรูปไม่เปลี่ยนแปลงไปกับเวลา กระต่ายตัวนั้นจึงเดินทางไปในเวลาช่วงต่างๆ และกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

พอยต์เดร็กซ์เตอร์ ขยี้ตาและจ้องหน้าของดร.เอ็ดวาร์ด แบร์รอนอย่างครุ่นคิด “ผมเองก็อยากจะเข้าใจไอ้เจ้าสมการคณิตศาสตร์ที่คุณว่าเหมือนกัน”

“ผมคงไม่ขอร้องคุณ หากทว่าผมสามารถเดินเครื่องได้เอง คุณเองก็รู้อยู่แล้วว่าเครื่องนั้นต้องการคนสองคนเพื่อควบคุม คุณไม่อยากมีโอกาสกลับไปในอดีตเป็นร้อยๆ ปี หรือพันๆ ปี ได้พบคนอย่างนโปเลียน, ซีซาร์ หรือคนอื่นๆ หรอกหรือ เป็นผมคงไม่ยอมพลาดโอกาสนี้แน่” ดร. แบร์รอนพยายามว่านล้อม

“มันก็น่าสนใจอยู่หรอก เพียงแต่ว่าผมยังมีความรู้สึกว่ามันค่อนข้างเสี่ยงเท่านั้น”

“ผมรับรองความปลอดภัยทุกอย่าง คุณจะรู้สึกปกติดีทุกอย่างในขณะที่กำลังท่องไปกับเวลา คุณจะรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังอยู่ในลิฟต์ ผมรับรองได้ด้วยเกียรติ” แบร์รอนยกมือขวาขึ้นทาบที่อกขวาเป็นเชิงให้คำมั่นสัญญา

แม้ว่า พอยต์เดร็กซ์เตอร์ จะรู้สึกไม่มั่นใจ แต่ด้วยการหว่านล้อมต่างๆ นานา ในที่สุดเขาจึงตกปากรับคำที่จะร่วมเดินทาง

………พอยต์เดร็กซ์เตอร์ ถือคันบังคับและทำตามที่แบร์รอนสั่ง ดร. แบร์รอนขยับคันบังคับให้เลื่อนไปตามสเกลของเวลา ในขณะที่พอยต์เดร็กซ์เตอร์ทำหน้าที่ควบคุมมาตรฐานของตำแหน่งเวลา

“มันต้องได้…ผมรู้ มันต้อง…” ดร. แบร์รอนขบกรามแน่น

“เอ๊ะ…เกิดอะไรขึ้น” พอยต์เดร็กซ์เตอร์ อุทานขึ้น

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่คงไม่มีอะไรหรอก เราเพิ่งจะล่วงเข้าไปในอนาคตได้เพียง 24 ชั่วโมงเท่านั้น ออกไปและตรวจดูกันดีกว่า”

ประตูค่อยๆ แง้มออก พร้อมกับเสียงถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ของพอยต์เดร็กซ์เตอร์

“ไม่เห็นมีอะไรข้างนอกเลย ว่างเปล่า ไม่มีมวลสาร ไม่มีแสง ทุกอย่างว่างเปล่า” พอยต์เดร็กซ์เตอร์แผดเสียงตะโกน “ตอนนี้เราคงออกมานอกโลกเป็นระยะทางพันๆ ไมล์ในอวกาศ และคงกำลังโคจรไปรอบๆ ดวงอาทิตย์”

“ไม่…ไม่ใช่” แบร์รอนส่ายศรีษะปฏิเสธ

“เครื่องนี้ถูกออกแบบให้อยู่ในวิถีของเวลาบนโลก ปัญหาก็คือดวงอาทิตย์และดวงดาวต่างๆ หายไปไหน”

แบร์รอนหันกลับไปที่แผงควบคุม แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ประตูเครื่องยังคงเปิดค้างอยู่ และข้างนอกยังคงว่างเปล่า

“มันเกิดอะไรขึ้น…”

ดร. แบร์รอนค่อยๆ ขยับร่างไปที่กลางแผงบังคับ และยืนแน่นิ่งราวกับว่ามีอะไรบางอย่างตรึงที่เท้า

“ผมคิดว่า เราคงจะติดอยู่ระหว่าง ช่องว่างของเวลา

“หมายความว่าอย่างไร ดร.แบร์รอน”

“เหมือนกับลิฟต์…เหมือนกับลิฟต์” แบร์รอนกลั้วเสียงหายเข้าไปในลำคอ “…เหมือนกับลิฟต์ที่ติดค้างระหว่างชั้น”

…สักครู่แสงสว่างภายในตัวเครื่องก็ค่อยๆ หรี่ลง และมืดมิดไปในที่สุด ทุกอย่างเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ ทิ้งเอาความมืดมิด และความว่างเปล่าไว้เบื้องหลัง” ∞

 

 

 

 

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s