The Ugly Unicorn ม้ามังกรขี้เหร่

ทุกคนจากคฤหาสน์ของหลูเว่ยต่างมุ่งหน้าขึ้นไปบนภูเขาเพื่อหาตัวนางแม่มดชรา เว้นเสียก็แต่พยาบาลนางหนึ่งซึ่งอยู่รับใช้ข้างกายกวาเว่ยผู้น่าสงสาร คอยใช้ผ้าไหมชุบเช็ดใบหน้าให้นาง เด็กสาวร้องคราง ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังโครมครามขึ้นที่กำแพงด้านนอกของห้องนอน ราวกับว่าตัวอะไรสักอย่างกำลังพยายามจะทุบถล่มคฤหาสน์ก็ไม่ปาน

นางพยาบาลพุ่งตัวไปหยิบไม้กระบองยาวอันหนึ่งจากด้านข้างประตูห้อง นางตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ แต่พอกำแพงพังครืนลงมา นางพยาบาลผู้นั้นก็ได้เห็นสัตว์ตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ม้ามังกรที่งดงามที่สุดในแผ่นดินจีน เขาเดี่ยวของมันยาวราวกับใบหอก จมูกของมันบานโร่ กีบเท้าทั้งสี่ของมันกระทืบพื้นห้องนอนดังสนั่นราวถูกทุบถองด้วยค้อนก็ไม่ปาน

ไม้กระบองในมือนางพยาบาลหล่นลงสู่พื้น พร้อมกับนางที่เป็นลมสิ้นสติไป

กวาเว่ยลุกขึ้นนั่งช้าๆ ก่อนจะถาม “แผ่นดินไหวหรืออย่างไร? ทำไมกำแพงถึงถล่มลงมา?”

จากนั้นกวาเว่ยก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ จึงถามว่า “นั่นคือผู้ใด?”

“เจ้าเคยพบกับข้ามาแล้วครั้งหนึ่งก่อนหน้านี้” โพกล่าวตอบ และกวาเว่ยก็จำน้ำเสียงทรงพลังนั้นได้ทันที

“ท่านคือม้าเสือดาวมังกร! ท่านบอกว่าท่านเป็นสัตว์อันตรายยิ่งนอกหุบเขาม้ามังกร ท่านจะกินข้าหรือเปล่า?”

“ข้าไม่ใช่ม้าเสือดาวมังกรหรอก แต่ข้าโพ คือจ้าวแห่งม้ามังกรทั้งปวงที่ทุกผู้ต่างเรียกขานว่างามนักหนานั่นแหละ ตอนนั้นข้าบอกว่าข้าคือคูเถียว เพราะว่าหลิวมู่เพื่อนของเจ้ามันปลอมตัวเป็นข้าหรอก”

“เพื่อนของข้าไม่ใช่โพ แต่เป็นหลิวมู่หรอกเหรอ?”

“ตอนนี้เจ้าก็รู้ความจริงแล้วว่าเขาเป็นม้ามังกรที่มีหน้าตาอัปลักษณ์ที่สุด แถมตอนนี้เขากำลังป่วยหนักยิ่งด้วยโรคเดียวกับเจ้านี่แหละ เพราะว่าเจ้าทั้งคู่รับประทานยาพิษเข้าไป รีบมาเถอะสาวน้อย! ขึ้นมาขี่บนไหล่ของข้านี่! ข้าจะพาเจ้าไปพบกับบุคคลเดียวที่สามารถช่วยชีวิตของเจ้าได้!”

กวาเว่ยค่อยๆ ดิ้นรนลุกขึ้นจากใต้ผ้าห่ม เดินไปยังข้างกายของโพในชุดนอนผ้าไหมของนาง เจ้าม้ามังกรโพคู้เข่าลงเพื่อให้กวาเว่ยที่ไม่ค่อยมีแรงปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนไหล่ขาวแข็งแรงข้างหนึ่งของมันได้ จากนั้นเจ้าโพก็กระโดดออกไปทางรูที่กำแพงแล้ววิ่งไปบนยอดไม้

*  *  *

ทหารของหลิงไต้อ๋องและตัวไต้อ๋องเองนั้นกำลังอยู่ระหว่างทางปีนขึ้นเขา ตามหานางแม่มดเฒ่า ทิ้งไว้ที่วังเพียงคนสวนชราผู้หนึ่งเพื่อคอยดูแลหลิวมู่ที่ป่วยไข้ ตอนที่คนสวนเห็นม้ามังกรโพหน้าตางดงามท่าทางดุดันวิ่งมาตามยอดไม้มุ่งตรงมาที่วังนั้น คนสวนแก่ๆ คนหนึ่งจะทำอะไรได้อีกนอกจากพุ่งไปแอบในพุ่มไม้?

เจ้าโพและผู้ที่ขี่บนหลังมันมา —หลานสาวตาบอดของ
หลูเว่ย— ร่อนลงบนลานวังอย่างสง่าผ่าเผย คนสวนชราเฝ้ามองตัวสั่นยามที่เขาเห็นโพก้มลงไปคาบหลิวมู่ไว้ในปาก ราวกับแม่แมวคาบลูกแมวติดปากขึ้นมาก็ไม่ปาน จากนั้นเจ้าโพก็ออกวิ่งไปในทิศทางของตะเกียงหินประดับสวนอันน้อย ก่อนที่เจ้าโพ หลิวมู่และหลานสาวตาบอดของแม่ทัพใหญ่หลูเว่ยจะหายวับไป

ไม่ต่างอะไรกับนางพยาบาลของกวาเว่ย คนสวนของหลิง
ไต้อ๋องเป็นลมสลบไป

*  *  *

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s