คลังเก็บป้ายกำกับ: Robot

ใครจะมาแทนมนุษย์?

WHCNRPLCMB0000

“มันบอกว่ามนุษย์ ‘สูญเผ่าพันธุ์’ แล้ว”

“มันหมายถึงว่ามนุษย์ได้หายไปหมดแล้ว” ผู้ดูแลไร่พูดอธิบาย “เพราะฉะนั้นมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่จะต้องดูแลกันเอง”

“เยี่ยมไปเลย ถ้ามนุษย์จะไม่กลับมาอีก” ผู้บันทึกรายงานพูดโดยความหมายของมันแล้ว มันรู้สึกว่าเป็นประโยคแห่งการปฏิวัติเลยทีเดียว

 

 

อ่านเพิ่มเติม ใครจะมาแทนมนุษย์?

อวัยวะเทียม – Segregationist

โลกมนุษย์เราในขณะนี้มีมนุษย์อยู่สองจําพวกพวกหนึ่งคือ มนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อ อีกพวกคือพวกที่แทบจะมีอวัยวะเทียมทั้งร่าง เกือบจะเป็นหุ่นยนต์ทําไมเราจะต้องทําให้เกิดความรู้สึกแตกต่างระหว่างคนทั้งสองพวกนี้ด้วยล่ะ?

หัวใจเทียม

อ่านเพิ่มเติม อวัยวะเทียม – Segregationist

ร็อบบี้ที่รัก

ร็อบบี้” เป็นเรื่องเกี่ยวกับหุ่นยนต์เรื่องแรกซึ่งไอแซค อาซิมอฟได้เขียนขึ้นในช่วงวันที่ 10 ถึง 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1939  เมื่อเขามีอายุเพียง 19 ปี และเพิ่งจบการศึกษาระดับเตรียมอุดม   งานชิ้นนี้ได้ถูกปฎิเสธโดยจอห์น ดับบลิว แคมแปลล์  และนิตยสารอเมซซิ่ง สตอรี่    อย่างไรก็ตาม ในที่สุดก็ได้รับการยอมรับจาก เเฟรดเดอริค โพล ในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1940  และได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารซูเปอร์ไซน์ สตอรี่ ฉบับเดือนกันยายน ปีเดียวกัน  ซึ่ง เฟรดเดอริค โพล  ผู้เป็นบรรณาธิการได้เปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น “พี่เลี้ยงประหลาด[1]  แทน  แต่เมื่ออาซิมอฟได้นำเรื่องนี้มารวมอยู่ในหนังสือ “ข้าคือหุ่นยนต์”[2]  จึงได้ทำการเปลี่ยนกลับ

นอกเหนือจากการเป็นเรื่องเกี่ยวกับหุ่นยนต์เรื่องแรกของอาซิมอฟแล้ว  ร็อบบี้ ยังมีข้อสำคัญอื่นอีก นั่นก็เพราะว่าในเรื่อง จอร์จ เวสตันได้กล่าวต่อภรรยาของเขาเป็นการปกป้องหุ่นยนต์ที่ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กว่า “…เขาจึงมีความซื่อสัตย์ ความรัก และความกรุณา เขาเป็นเครื่องจักรถูกสร้างขึ้นให้เป็นเช่นนั้น” นั่นเป็นกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในสิ่งซึ่งที่สุดแล้วกลายมาเป็น “กฎข้อแรกของหุ่นยนตศาสตร์” และเป็นกฎเพื่อความปลอดภัยซึ่งสร้างฝังเป็นข้อมูลพื้นฐานในสมองกลของหุ่นยนต์

–เรียบเรียงจาก ตอนหนึ่งในบทความ “The Robot Chronicle” จากหนังสือ “GOLD” —

[1] Strange Playfellow
[2] I, Robot

อ่านเพิ่มเติม ร็อบบี้ที่รัก

ความฝันของหุ่นยนต์

“เมื่อคืนนี้…ผมฝัน” LVX-1 พูดด้วยเสียงเบาๆ

ซูซาน เคลวิน นิ่งเงียบ  ใบหน้าวางเฉยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ให้มองเห็นได้   แต่ก็บ่งบอกถึงความเฉลียวฉลาดและมากไปด้วยประสบการณ์

“คุณได้ยินมั๊ย” ลินดา รัช พูดโพล่งขึ้นมา “มันพูด แบบเดียวกับที่ฉันเล่าให้คุณฟัง”   เธอดูตัวเล็ก ผมสีเข้ม และยังสาว มือขวาขยับอยู่ตลอดเวลา

เคลวินผงกศีรษะ  เธอสั่งอย่างนุ่มนวล  “เอลเวก อย่าเคลื่อนไหวหรือพูดอะไรหรือได้ยินอะไรจนกว่าฉันจะเรียกชื่ออีกครั้ง”

ไม่มีคำตอบใดๆ   หุ่นยนต์นั่งนิ่งราวกับเป็นเพียงโลหะชิ้นหนึ่ง  และมันจะคงอยู่เช่นนี้จนกระทั่งมันได้ยินเสียงเรียกชื่อของมันอีกครั้งหนึ่ง

เคลวินพูดขึ้น “ขอรหัสผ่านคอมพิวเตอร์ของคุณด้วย ดอกเตอร์รัช หรือคุณอาจจะป้อนมันด้วยตัวเองก็ได้ตามแต่สะดวก ฉันต้องการที่จะตรวจดูรูปแบบสมองโปสิตรอนซักหน่อย” อ่านเพิ่มเติม ความฝันของหุ่นยนต์