คลังเก็บหมวดหมู่: Time & Time Travel

The Man Who Saw The Future ชายผู้ไปเยือนโลกอนาคต

ชอง เดอ มาเซแลท์ เจ้าหน้าที่สอบสวนเหตุการณ์ผิดปกติในพระปรมาภิไธยของมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส เงยหน้าขึ้นมาจากกองกระดาษหนังแกะที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะที่เขานั่งอยู่ สายตาของเขาทอดยาวผ่านกำแพงหินไปยังทหารในชุดเกราะที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่ตรงประตู

“นำนักโทษเข้ามาได้” เขาสั่ง

ทั้งสองหายไปยังความมืดมิดหลังบานประตู ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูห้องขังเหล็กดังมาจากที่ใดสักแห่งในตึก ทหารทั้งสองกลับออกมาพร้อมผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกล่ามมือด้วยโซ่ตรวน

เขาดูรูปร่างธรรมดา สวมใส่เสื้อทูนิกเยินๆ และถุงเท้ายาว ผมสีเข้ม ยาว และตรง หน้าของเขาช่างเปี่ยมฝัน ดูแล้วแตกต่างกับใบหน้าที่ยับเยินของเหล่าทหาร หรือใบหน้าที่นิ่งเฉยของเจ้าหน้าที่สอบสวนเหลือเกิน เจ้าหน้าที่สอบสวนเท้าความถึงนักโทษแล้วยกกระดาษหนังแกะที่อยู่ตรงหน้าเขาขึ้นมาใบหนึ่ง เขาอ่านด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ชัดเจนว่า

อองรี โลธิแอร์ ผู้ช่วยนักปรุงยาแห่งกรุงปารีสได้ถูกจับในปี ค.ศ. 1444 ในข้อหาเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าและพระมหากษัตริย์โดยการร่ายคาถาอาคม”

นักโทษได้เอื้อนเอ่ยเป็นครั้งแรก เสียงของเขาเบาแต่มั่นคง “ข้าไม่ใช่หมอผีขอรับท่าน”

Advertisement

ในความทรงจำถึงแม่ของฉัน

Beutiful Dreamer5

สิบขวบ:

พ่ออยู่ที่ประตู พลันทักทายฉันอย่างกังวลใจ “เอมี่ ดูสิว่าใครมาหาเอ่ย”

เขาก้าวเลี่ยงไปด้านข้าง

แม่ดูเป็นเช่นเดียวกับที่เธอเป็นอยู่ในภาพที่แขวนอยู่ทุกหนทุกแห่งในบ้านของเรา: ผมสีดำ ตาสีน้ำตาล ผิวเรียบซีด แต่แม่ก็ให้ความรู้สึกราวกับเป็นคนแปลกหน้า

ฉันวางกระเป๋าหนังสือลงอย่างไม่แน่ใจว่าจะต้องทำอย่างไร แม่เดินเข้ามาข้างหน้าเอนกายลง และกอดฉันหลวมๆ แล้วค่อยๆ แน่นขึ้น แม่มีกลิ่นราวกับโรงพยาบาล

พ่อบอกว่าหมอไม่สามารถรักษาอาการป่วยของแม่ได้ แม่เหลือเวลาเพียงแค่สองปีเท่านั้น

“เธอตัวโตมากเลย” ลมหายใจอันแสนอบอุ่นของแม่รดลงบนคอของฉัน และแล้วฉันก็กอดแม่ตอบ

แม่นำของขวัญมาให้ฉันด้วย: ชุดที่ตัวเล็กเกินไป หนังสือที่เก่าเกินไป และโมเดลจำลองของยานเวลาที่เธอใช้

“แม่อยู่ในการเดินทางที่ยาวนานมาก” เธอกล่าว “ยานเดินไปอย่างรวดเร็วมากในเวลา จากนั้นก็จะชะลอตัวลง ภายในนั้นรู้สึกราวกับผ่านไปเพียงแค่สามเดือนเท่านั้น”

พ่อได้อธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังแล้ว นี่คือวิธีที่แม่ใช้โกงเวลา ยืดเวลาสองปีนั้นออกไปเพื่อที่แม่จะได้ดูฉันโตขึ้น แต่ฉันไม่ได้หยุดแม่หรอกนะ ฉันชอบฟังเสียงของแม่

“แม่ไม่ทราบว่าลูกอยากได้อะไร” เธออายที่ของขวัญล้อมรอบฉัน ของขวัญที่มีไว้สำหรับเด็กอื่น ลูกสาวในจิตใจของแม่

สิ่งที่ฉันต้องการคือกีตาร์ แต่พ่อคิดว่าฉันยังเด็กเกินไป

ถ้าฉันอายุมากกว่านี้ ฉันอาจจะบอกแม่ว่าฉันชอบของขวัญนั่น แต่ในวัยนี้ฉันยังไม่เก่งนักสำหรับการโกหก

ฉันถามเธอว่าจะอยู่กับเรานานแค่ไหน

อ่านเพิ่มเติม ในความทรงจำถึงแม่ของฉัน

ประวัติย่อของการเดินทางข้ามเวลา

วัตถุประสงค์ของนาฬิกาก็คือการใช้บันทึกเวลาอย่างเที่ยงตรงเพื่อบอกเราเกี่ยวกับเวลา   มุมมองของเวลาจึงถูกแบ่งออกเป็น อดีต ปัจจุบัน และอนาคตโดยปริยาย

อดีตนั้นเกิดขึ้นแล้วจึงถูกผลักไปเป็นประวัติศาสตร์  อนาคตยังคงลางเลือนและไร้ระเบียบ และปัจจุบัน –เวลานี้-ช่วงเวลาแห่งความเป็นจริงอันประจักษ์ชัด นั่นทำให้-เวลานี้-จึงเป็นเวลาที่สำคัญซึ่งเข้าใจกันว่าเป็นช่วงเวลาเดียวกันทั่วทั้งจักรวาล

เวลานี้ของคุณ และเวลานี้ของผมล้วนเป็นเช่นเดียวกันไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไร นี่เป็นภาพที่สอดคล้องกับเวลาที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน  มีบางคนที่คิดเกี่ยวกับเวลาอย่างแตกต่างออกไป แต่นั่นมันผิด—ผิดอย่างร้ายแรงและลึกซึ้ง

พอล เดวิส จาก “ฮาว ทู บิลด์ อะ ไทม์ แมชชีน

122591435 อ่านเพิ่มเติม ประวัติย่อของการเดินทางข้ามเวลา

ผู้ชนะกาลเวลา

The Man who win the Time

แอลฟ่า-21จ้องมองดูกล่องโลหะสี่เหลี่ยมเล็กๆ บนฝ่ามือของเขาอย่างพึงพอใจเขาเคาะกล่องโลหะในมือเบาๆ   นํ้าหนักมันเพียง 100กรัมเท่านั้นเองพอกดปุ่มสีขาวเล็กๆ ที่ข้างกล่องแล้วเขาก็หย่อนมันลงในกระเป๋าเสื้อพลางลุกขึ้นเดินไปปิดเครื่องควบคุมบรรยากาศอัตโนมัติแล้วกลับมานั่งที่เดิมพร้อมกับปล่อยใจให้คิดอะไรเพลินๆ เป็นการฆ่าเวลาเพื่อคอยดูผลที่กําลังจะเกิดขึ้น   ตาของเขากวาดไปรอบๆ ตัวก็พบแต่สิ่งประดิษฐที่อํานวยประโยชน์ ห้แก่มนุษยชาติเต็มไปหมด  ณ.มุมห้องด้านหนึ่ง…มีห้องกระจกรูปร่างเป็นทรงกระบอกมีประตูเปิดเข้าไปได้เนื้อที่ข้างในพอจุคนได้สัก 3-4 คน และภายในมีแผงสวิตช์อยู่แผงเดียวเท่านั้นดูๆ มันไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรมากนัก แต่ความจริงสิ่งนี้มนุษยเรียกมันว่า “เครื่องเดินทาง” เป็นสิ่งที่อํานวยความสะดวกให้มนุษยในสมัยนี้มากที่สุดอย่างหนึ่ง   แทบทุกๆ ที่ในโลกจะมี “เครื่องเดินทาง” อยู่มันเป็นวิธีการคมนาคมของมนุษยในยุคนี้ โดยการเปลี่ยนมนุษยให้เป็นอนุภาคเล็กๆ เพื่อจัดส่งไปยังที่ที่ต้องการโดยผ่านระบบคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า แล้วเครื่องเดินทาง ณ.จุดหมายก็จะเปลี่ยนอนุภาคเหล่านี้คืนสู่สภาพเดิม   ที่ผนังอีกด้านหนึ่งของมุมห้องมีเครื่องสมองกลขนาดย่อมๆ ตั้งอยู่ 2 เครื่อง เครื่องหนึ่งรวบรวมข้อมูลทุกๆ อย่างที่มนุษยรู้ทั้งนี้เพราะมันมีระบบติดต่อกับศูนยสมองกลโลก อีกเครื่องหนึ่งเป็นสมองกลที่ใช้วิเคราะหข้อมูลต่างๆ เครื่องนี้มีความสามารถขบคิดปัญหาต่างๆ ได้อย่างลึกซึ้งละเอียดลออ

อ่านเพิ่มเติม ผู้ชนะกาลเวลา

ปัญหาปู่

รรยากาศในห้องบรรยายดูอบอุ่นและเงียบสงบ ขณะที่ ศจ.เธดเดออุส ฟิท์ช
กำลังง่วนอยู่กับการเขียนบนกระดานดำ บรรดานักศึกษาด้านหลังของเขาก็ง่วนอยู่กับการจดบันทึกตามเช่นกัน ท่ามกลางเสียงขีดของดินสอลงบนสมุด เสียงเขย่าเท้า และเสียงสั่นของหลอดฟลูออเรสเซนท์ เสียงเพลงของ เดอะบีชบอยส์ แว่วมาจากทางหน้าต่างที่เปิดอยู่

“…และดังนั้น” เขาบรรยายต่อ “การเดินทางย้อนเวลาจะก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเหตุและผล ด้วยเหตุนี้มันจึงดูราวกับว่าเป็นไปไม่ได้” เขาหันหน้ากลับมาทางด้านชั้นเรียน “ปัญหาดังกล่าวนี้ มักถูกเรียกว่า ‘ปัญหาปู่‘ ”

ลองคิดตามดูนะ หากว่าผมมีเทคโนโลยีที่สามารถย้อนเวลากลับไปเยี่ยมเยือนปู่ของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ในวัยหนุ่ม แล้วอะไรกันล่ะ ที่จะมาหยุดไม่ให้ผมฆ่าปู่ ก่อนที่เขาจะมีโอกาสที่จะมีลูก แล้วถ้าผมทำสำเร็จละ ใครเล่า ใครกันที่จะเป็นผู้เดินทางย้อนเวลา…

เสียงพึมพำในชั้นเรียนขัดจังหวะการบรรยายของเขา เธดเดออุส
ตระหนักได้ว่าบรรดานักศึกษาล้วนกำลังจ้องมาที่หน้าอกของเขา เขาก้มลงมองตามจึงได้เห็นว่ามีจุดเล็กๆ สีแดงเต้นระริกอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ศาสตราจารย์ตระหนักได้อีกว่า ที่แถวหลังสุดของห้องมีชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังจ่อบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายๆ ปืนพกมาที่เขา จากการเต้นระริกของจุดสีแดง เห็นได้ชัดว่ามือของเขากำลังสั่น

ชายหนุ่มผู้นี้ย่อมไม่ได้ลงทะเบียนลงเรียนในวิชาฟิสิกส์เบื้องต้น นี้เป็นแน่ เขาดูคล้ายๆ กับ เธดเดออุส ทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า หรือผมสีแดง หรือ ดวงตาสีเขียวทีแวววาว เธดเดออุส รู้สึกราวกับว่าเขาได้เจอกับตัวของเขาเองอีกคน

ปืนพกล้ำสมัย ที่มีลำแสง (เลเซอร์?) เสื้อผ้าที่แปลกตา ท่าทางกระตือรือร้น…ทุกประการทำให้เขาตระหนักได้ “ขอให้ผมเดานะ คุณคงเป็นหลานปู่ของผม”

ผู้มาเยือน พยักหน้ารับ

“มันไม่มีทางสำเร็จหรอก จะต้องมี บางสิ่งที่จะทำให้ล้มเหลว” เขารู้สึกเสียวสันหลังทั้งๆ ที่ในใจรู้สึกขัดแย้งอยู่ลึกๆ ตาของเธดเดออุส หันไปมองกวาดทั่วห้องบรรยาย “นักศึกษาทั้งหลาย ดังที่ผมได้บรรยายไว้ว่า…”

เสียงปืนยิงออกมาสองครั้งไล่ๆ กันราวกับเป็นเสียงเดียวกัน ปลุกบรรดานักศึกษาจากอาการตกตะลึง พวกเขากระโจนเข้าไปคลุกอยู่กับผู้บุกรุกบนพื้น เธดเดออุส คิดว่าเสียงแรกนั่นคงเป็นเสียงเครื่องยนต์ของรถที่บังเอิญขับผ่านมา และด้วยจากเสียงที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน ทำให้หลานปู่ของเขาตกใจสะดุ้ง จนคลาดจากจุดมุ่งหมายของตน รูที่อยู่บนกระดานดำแสดงให้เห็นว่าเป้าหมายคลาดไปเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น

และแล้ว กลุ่มของนักศึกษาที่กลุ้มรุมนักท่องเวลาค่อยๆ แตกออก พวกเขาพลันพบว่า ต่างปล้ำคลุกกับพวกเดียวกันเอง เห็นได้ชัดว่าหลานปู่ของ เธดเดออุส ผู้ที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมนั้นได้สาบสูญไปแล้ว

* * * *

การบรรยายในตอนบ่ายอ่อนๆ ของ เธดเดออุส เริ่มด้วยความแตกต่างเล็กน้อยจากช่วงเช้า บรรยากาศในห้องบรรยายอบอุ่นขึ้นอีกเล็กน้อย คราวนี้เสียงเพลงเป็นของวงเอเวอรี่ บราเธอร์ส เสียงสั่นของหลอดฟลูออเรสเซนท์ ถูกกลบเป็นพักๆ จากเสียงพูดคุยกันถึงเรื่องตื่นเต้นที่บังเกิดขึ้นในตอนเช้า

“ลองคิดตามดูนะ หากว่าผมมีเทคโนโลยีที่สามารถย้อนเวลากลับไปเยี่ยมเยือนปู่ของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ในวัยหนุ่ม แล้วอะไรกันล่ะ ที่จะมาหยุดไม่ให้ผมฆ่าปู่ ก่อนที่เขาจะมีโอกาสที่จะมีลูก แล้วถ้าผมทำสำเร็จละ ใครเล่า ใครกันที่จะเป็นผู้เดินทางย้อนเวลา…”

ในเวลานั้นเอง นกพิราบตัวใหญ่ก็บินเขามาในห้องบรรยายทางหน้าต่าง ตีปีกพับๆ และเปลี่ยนทิศหันลงมาด้านล่างอย่างฉับพลัน เธดเดออุส เพิ่งตระหนักว่าอะไรเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อเห็นเหล่านักศึกษาที่กำลังโกรธขึ้ง รุมเข้าใส่ผู้บุกรุกผมสี่แดงซึ่งย้อนกลับมา

และอีกครั้งหนึ่ง นักท่องเวลาพลันหายตัวไปจากการกลุ้มรุม

* * * *

 

จากคำร่ำลือ ปากต่อปาก ทำให้การบรรยายครั้งที่สามของวัน คลาคล่ำไปด้วยผู้คนจนล้นห้อง ทำให้บรรยากาศอบอ้าวเกินพอดี เสียงพูดคุยถกเถียงกันดังจนกลบเสียงเพลงเสียสิ้น

“ลองคิดตามดูนะ หากว่าผมมีเทคโนโลยีที่สามารถย้อนเวลากลับไปเยี่ยมเยือนปู่ของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ในวัยหนุ่ม แล้วอะไรกันล่ะ ที่จะมาหยุดไม่ให้ผมฆ่าปู่ ก่อนที่เขาจะมีโอกาสที่จะมีลูก แล้วถ้าผมทำสำเร็จละ ใครเล่า ใครกันที่จะเป็นผู้เดินทางย้อนเวลา…”

หลานปู่ของ เธดเดออุส พลันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ระหว่างทางเดินของแถวสุดท้าย ชั่วพริบตานั้น วัตถุทรงกลมก้อนหนึ่งก็ลอยตรงมาเพื่อทำร้ายท่านศาสตราจารย์

แต่เมื่อถึงกลางทาง จู่ๆ ระเบิดลูกนั้นก็สลายหายไป จากนั้นหลานปู่ของเขาก็หายตามไปด้วย

* * * *

 

ความสงบค่อยๆ กลับคืนสู่ห้องบรรยายอีกครั้ง เหล่านักศึกษากลับเข้านั่งประจำที่ของตน ทุกสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามจับจ้องไปยังท่านศาสตราจารย์

“ผมเชื่อว่า ที่เราเห็นนี่เป็นผู้บุกรุกคนสุดท้าย” เธดเดออุส เกริ่น

เขาชะงักเล็กน้อย พลางยักไหล่ และยิ้มออกมา

“ผมตัดสินใจแล้วว่า ไม่มีทางที่ผมจะมีบุตร